Good Company

Kredietcrisis, groeistuip van de globalisering

Er werd mij gevraagd iets te schrijven over de huidige krediet crisis. Nou wordt daar momenteel veel over geschreven. Dagelijks debatteren in de media wijze en minder wijze geesten over de gevolgen van het instorten van ons financiële systeem en wat er daarna komt of zou moeten komen. Daar valt natuurlijk heel wat over te zeggen. Het is echter zo complex dat het nog maar de vraag is waar het heen gaat. Zo ook dit schrijven.

Het moet een genot zijn om vandaag de dag een econoom, socioloog of psycholoog te zijn en vanuit eigen discipline antwoorden en visies aan te dragen over deze groeistuip van de globaliseringstrein die maar voortdendert. Of het nu gaat om het analyseren van het sociale experiment waarin de wereld zich nu bevindt, of om het analyseren van de irrationele kant van het gedrag van mensen waardoor de op perfect rationeel denkende wezens gebaseerde modellen van ‘quants’ niet bleken te werken.  Beide zijn interessant (binnen hun eigen kader) omdat het ons allemaal betreft. De komende decennia zullen WIJ allen in verschillende sectoren, organisaties en huishoudens de ongewenste effecten van de recente geschiedenis ondervinden.

Verrassend aan deze wereldwijde crisis is het ontbreken van het WIJ-ZIJ denken. In dit treurspel zijn de ‘as van het kwaad’ de werkslaven uit de City, de Jérôme Kerviels’s van deze wereld of de graaiers van Lehman Brothers en andere zakenbanken. En ZIJ, staan op hun beurt weer symbool voor ons allen. ZIJ zijn WIJ en omgedraaid.

WIJ mensen zijn kuddedieren en niemand wil de sukkel zijn die als enige niet profiteert van de almaar stijgende koersen. Beurscrisis na beurscrisis (bijvoorbeeld 1929 of 2000) zijn het gevolg van dit mechanisme. Het aantal particuliere beleggers neemt op de lange termijn gezien toe. Een beetje financiële ambtenaar probeert op gemeenschapsgeld een kwart procent meer rendement te pakken via een bankje in IJsland. Het tekort op de balans van de Amerikanen breekt alle records en ook ik, opgegroeid in deze materialistische consumptiemaatschappij, verval regelmatig in materialistisch aankoopgedrag.

De verwarring is dus groot. De crisis die het gevolg is van een ons almaar groter wordende drang naar groter en meer, wordt nu wereldwijd met man en macht overeind gehouden. Overheden komen met  honderden miljarden over de balk om dit zieke systeem in stand te houden. En wat doe ik?

Ik lach van achter mijn computer. Wederom blijkt dat hoe dik en full colour de duurzaamheidsjaarverslagen ook zijn, korte termijn winstdoelen, ontransparante producten en aansturen hierop, leveren geen duurzaam rendement op. Ze bouwen niet constructief mee aan de samenleving.

Zoals verwacht doen de duurzamere beleggingsfondsen het momenteel relatief minder slecht. Zij handelden uit overtuiging niet in ontransparante financiële producten als subprime. Binnenkort vult onze staat menig bankrekening bij tot maximaal een ton. Ik zou het wel weten……