Good Company

Columns Good Company

Kredietcrisis, groeistuip van de globalisering

Er werd mij gevraagd iets te schrijven over de huidige krediet crisis. Nou wordt daar momenteel veel over geschreven. Dagelijks debatteren in de media wijze en minder wijze geesten over de gevolgen van het instorten van ons financiële systeem en wat er daarna komt of zou moeten komen. Daar valt natuurlijk heel wat over te zeggen. Het is echter zo complex dat het nog maar de vraag is waar het heen gaat. Zo ook dit schrijven.

Het moet een genot zijn om vandaag de dag een econoom, socioloog of psycholoog te zijn en vanuit eigen discipline antwoorden en visies aan te dragen over deze groeistuip van de globaliseringstrein die maar voortdendert. Of het nu gaat om het analyseren van het sociale experiment waarin de wereld zich nu bevindt, of om het analyseren van de irrationele kant van het gedrag van mensen waardoor de op perfect rationeel denkende wezens gebaseerde modellen van ‘quants’ niet bleken te werken.  Beide zijn interessant (binnen hun eigen kader) omdat het ons allemaal betreft. De komende decennia zullen WIJ allen in verschillende sectoren, organisaties en huishoudens de ongewenste effecten van de recente geschiedenis ondervinden.
Verrassend aan deze wereldwijde crisis is het ontbreken van het WIJ-ZIJ denken. In dit treurspel zijn de ‘as van het kwaad’ de werkslaven uit de City, de Jérôme Kerviels’s van deze wereld of de graaiers van Lehman Brothers en andere zakenbanken. En ZIJ, staan op hun beurt weer symbool voor ons allen. ZIJ zijn WIJ en omgedraaid.

WIJ mensen zijn kuddedieren en niemand wil de sukkel zijn die als enige niet profiteert van de almaar stijgende koersen. Beurscrisis na beurscrisis (bijvoorbeeld 1929 of 2000) zijn het gevolg van dit mechanisme. Het aantal particuliere beleggers neemt op de lange termijn gezien toe. Een beetje financiële ambtenaar probeert op gemeenschapsgeld een kwart procent meer rendement te pakken via een bankje in IJsland. Het tekort op de balans van de Amerikanen breekt alle records en ook ik, opgegroeid in deze materialistische consumptiemaatschappij, verval regelmatig in materialistisch aankoopgedrag.
De verwarring is dus groot. De crisis die het gevolg is van een ons almaar groter wordende drang naar groter en meer, wordt nu wereldwijd met man en macht overeind gehouden. Overheden komen met honderden miljarden over de balk om dit zieke systeem in stand te houden. En wat doe ik?
Ik lach van achter mijn computer. Wederom blijkt dat hoe dik en full colour de duurzaamheidsjaarverslagen ook zijn, korte termijn winstdoelen, ontransparante producten en aansturen hierop, leveren geen duurzaam rendement op. Ze bouwen niet constructief mee aan de samenleving.
Zoals verwacht doen de duurzamere beleggingsfondsen het momenteel relatief minder slecht. Zij handelden uit overtuiging niet in ontransparante financiële producten als subprime. Binnenkort vult onze staat menig bankrekening bij tot maximaal een ton.Ik zou het wel weten……

Ruben Geradts- Ter Linden

Woningcorporaties aan zet!

Maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) is een hot topic. Niet langer is het waarom van MVO, maar het hoe punt van discussie. Ook, of misschien wel met name voor woningbouwcorporaties speelt deze vraag. Ik volg dan ook met veel belangstelling de ontwikkelingen in deze branche. Hoe ziet voor deze branche een verantwoorde balans tussen maatschappelijke activiteiten en ondernemen eruit?
Het door privatisering toegenomen ondernemerschap gecombineerd met het maatschappelijk debat over hoge salarissen en de politieke en maatschappelijke druk om achterstand van wijken op te heffen, vraagt immers van corporaties een proactieve en constructieve invulling van haar ‘maatschappelijk ondernemerschap’.
In dat maatschappelijk ondernemerschap zie ik twee aspecten. Enerzijds het maatschappelijk ondernemerschap in sociale en economische zin: het versterken van de wijk door aandacht voor cohesie, voor diversiteit en economische ontwikkeling. Juist daar waar als gevolg van de fusiegolf her en der getwijfeld wordt aan de hechting van corporaties in wijken. Terwijl dát juist een sleutel lijkt naar verbetering.
Anderzijds zie ik ook een grote kans met betrekking tot milieu. De eerste associatie is duurzaam bouwen, zowel in materialen als in ontwerp, maar denk ook aan stimuleren tot ´duurzaam gebruik´ van woningen door voorlichting, faciliteren en stimuleren.
Waar ligt echter de grens van dit maatschappelijk ondernemerschap? Hoe kunnen corporaties naast verantwoorde omgang met dit uitgebreidere takenpakket eveneens continuïteit in hun primaire taak waarborgen; het voorzien in betaalbare woningen? Hier spelen o.a. stijgende grondstof- en energieprijzen een rol. Een vraagstuk dat weer direct gelieerd kan worden aan ‘duurzaam ondernemen’. Kortom, een uiterst complex speelveld dat vraagt om een uitgekiende benadering.
Maar ook een speelveld, zo heb ik ervaren waar enorm veel bereikt kan worden, wat veel positieve energie oplevert en waar door samenwerking enorme synergie bereikt kan worden. Een duidelijk voorbeeld hiervan ontstond ooit in Enschede waar een woningcorporatie in samenwerking met Randstad en Albert Heijn een achterstandswijk een impuls gaf. Een impuls in uiterlijk, in opleiding en in economische ontwikkeling door het creëren van banen. Met name de combinatie met economische ontwikkeling zorgt voor lange termijn effecten.
Ik zou het erg interessant vinden om een keer met een aantal woningcorporaties mijn visies en ideeën uit te wisselen en al discussiërend te komen tot een plan. Een plan waarmee de krachtwijken echt prachtwijken kunnen worden en alle gelden die daarvoor vrij zijn gemaakt zo effectief mogelijk ingezet worden, effectief voor People, Planet en Profit want alleen dan is succes en continuïteit verzekerd.
Eleonoor Hintzen

HR Managers opgelet!

HRM kan een spilfunctie vervullen bij het slagen van een goede implementatie van MVO binnen de bedrijfsvoering. Wij zien dit proactief gebeuren, soms wordt het ook eenvoudigweg opgelegd uit compliancy-overwegingen.
Ik zelf heb veel interesse voor de proactieve benadering en denk dan aan bijvoorbeeld het aanvullen van alle functieprofielen met duurzaamheidsaspecten, MVO opnemen als onderdeel in een managementtraineeship en andere cursussen, ontwikkelen van opleidingsprogramma’s rond MVO per bedrijfsonderdeel, MVO aspecten opnemen in functionerings- en beloningsgesprekken en zo verder.
In geval van opgelegde MVO – compliancy richt de aandacht zich meer op transparantie en jaarverslageisen over (interne) HRM gerelateerde zaken als: diversiteit en kansen, opleiding en onderwijs, gezondheid en veiligheid.
One way or the other, bij implementatie valt het ons op dat vaak de technische aspecten goed opgepakt worden (code of conduct, inkoopcode, doorlichten en aanpassen van productieprocessen etcetera). De menselijke kant wordt vaak over het hoofd gezien terwijl die, zoals eerder benoemt, vaak een spilfunctie vervult voor het slagen. Als mensen niet de gewenste kennis kunnen ontwikkelen, mandaat krijgen en op de juiste zaken beoordeeld worden, zullen zij immers niet snel geïnspireerd raken of een bijdrage willen leveren.
Hier is dan ook een grote rol weggelegd voor de HR Managers. Grijp de kans zou ik bijna willen roepen!
Ik zou het leuk vinden hier eens met u over van gedachten te wisselen, dus alle reacties zijn welkom!

Johanneke de Lint